Πηγή

του Γιώργου Αναγνωστόπουλου

Το ατύχημα του νεαρού άνδρα ανήμερα των Θεοφανίων συγκλόνισε όλη την Ελλάδα. Ένα ατύχημα εξαιτίας του οποίου πολλά σχόλια έχουν γραφτεί ελαφρά τη καρδία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για το ποιος ή το τι έφταιξε. Το σύμπαν, ο θεός, η πίστη, η ατυχία, η δοκιμασία και πολλά πολλά άλλα. Ένας πλήρης παραλογισμός ανάλογα με τα πιστεύω του καθενός. Επί της ουσίας όμως, στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας που όλα γίνονται στο πόδι, χωρίς προνοητικότητα ή τις απαραίτητες επισημάνσεις -συστάσεις πως τα αβαθή νερά ήσαν ακατάλληλα για βουτιές με το κεφάλι προς τα κάτω από μία εξέδρα, τουλάχιστον έτσι αποδείχτηκε, ο 24χρονος υπέστη πλήρη τετραπληγία.

Ποια ήταν όμως η κινητήριος δύναμη της απόφασής του που τον έσπρωξε να πέσει από μία εξέδρα στα νερά της Αμαρύνθου; Κανένας θεός και κανένα σύμπαν δεν του το ψιθύρισε στο αυτί. Ο νεαρός ό,τι έκανε το έκανε από περίσσευμα αγάπης για τον αδερφό του. Εξάλλου ό,τι έπρεπε να κάνει ο ίδιος το έκανε και με το παραπάνω, έγινε δότης μυελού των οστών, ενώ από την άλλη, η βαθιά και αληθινή αγάπη για τον αδερφό του τον οδήγησε στο να πιαστεί από μία μεταφυσική δύναμη που ξεπερνούσε τις δικές του ανθρώπινες δυνατότητες. Το αν αυτή η μεταφυσική πίστη είναι αληθινή ή ψευδείς δεν μας αφορά, στο βαθμό που τον ίδιο τον καθησύχαζε, όπως καθησυχάζει το παιδί όταν πέφτει για ύπνο η πίστη του στην έγνοια της μάνας για εκείνο, ακόμη και όταν αυτή βρίσκεται μακριά του. Οι περισσότεροι έχουμε ακούσει τους γονείς μας όταν είμαστε παιδιά να μας λένε: είμαι εδώ, είμαι δίπλα σου, σε προσέχω, σε νοιάζομαι. Οι αρχαίοι Έλληνες ανέβαιναν τους κακοτράχαλους λόφους για να πάρουν ένα χρησμό που θα τους καθησύχαζε πριν από την όποια σημαντική απόφαση που έπρεπε να πάρουν για το συμφέρον της πόλης τους. Ωστόσο, στην εποχή μας πρυτανεύει η ιδιωτία. Έχω γνωρίσει δεκάδες ανθρώπους, πιστούς ή υλιστές, που η εγωνοητική τους άμυνα δεν τους επιτρέπει να σκεφτούν παρά μόνο το ατομικό τους συμφέρον, ακόμη και σε βάρος του συνόλου. Τουλάχιστον αυτός ο νεαρός πίστεψε στη ζωή, στον έτερο, τον άλλο ως προέκταση της δικής του ύπαρξης. Όπως οι ήρωες που πάνε μπροστά στη μάχη πράττοντάς το από αγάπη για τις ζωές των άλλων, για την γη των πατέρων τους, με ό,τι αυτή φέρει ως παράδοση – αυτό σημαίνει πατρίδα.

Η ζωή είναι σκληρή, το σύμπαν σιωπηλό μέσα στον άπειρο ουρανό, πλανήτες απορροφώνται από τεράστιες μαύρες τρύπες και ο άνθρωπος ταξιδεύει μέσα στο χρόνο σ’ ένα εχθρικό γι’ αυτόν περιβάλλον που πάντα νικητής βγαίνει ο θάνατος, η εντροπία, η διάλυσης, πίσω απ’ όλα αυτά όμως ξεπετιέται η νέα ζωή. Πώς να σταθεί ο άνθρωπος; Από πού να πιαστεί; Πώς να νοηματοδοτήσει την άνευ νοήματος θνητή ζωή του χωρίς αγάπη;

Η πίστη πολλές φορές λειτουργεί ως εφησυχασμός, ως απάντηση για ό,τι ξεπερνά τον αδύναμο νου που δεν έχει μάθει να τρώει λιονταρίσια τροφή, όπως λέει ο Νίτσε. Μα εφησυχασμός δεν είναι και η πίστη στην απιστία; Το να αποδείξει κανείς την πίστη ή την απιστία του, προϋποθέτει την απαιτούμενη επιχειρηματολογία ίσης τάξης και αληθείας έναντι του αντιθέτου. Εξάλλου, η ύλη στη μονάδα δομής της κάθε άλλο παρά υλική έννοια είναι, καθώς δεν έχει τα στοιχεία εκείνα που προϋποθέτουν ή απαιτούν την ύπαρξή της. Το άτομο ως προς τη δομή του δεν έχει μάζα, όγκο, σχήμα κλπ., ενώ από την άλλη όλο το σύμπαν θα μπορούσε να συρρικνωθεί μέσα σ’ ένα κουταλάκι του καφέ. Πού βρίσκεται λοιπόν η αλήθεια και πού το ψέμα, κανείς δεν ξέρει. Όμως τι είναι αυτό που συνέχει όλο το σύμπαν σ’ ένα κουταλάκι του καφέ, αν όχι η αγάπη ως συνεκτικός κρίκος όλου του σύμπαντος;

Το μόνο που ήξερε ο φίλος μας ήταν η βαθιά και αληθινή αγάπη για τον αδερφό του. Αυτή ήταν η κινητήριος δύναμη γι’ αυτόν. Η αγάπη δεν τον πρόδωσε, η αγάπη δεν προδίδει ποτέ. Τον πρόδωσε η αμέλεια σε μία χώρα που όλα γίνονται στο πόδι. Το βλέπουμε κάθε μέρα με τα δεκάδες ατυχήματα στους δρόμους. Η αγάπη δεν τον πρόδωσε, η αγάπη προσφέρει τη ζέση της ένωσης συνεχώς. Στην ελληνική ορφική παράδοση ο έρωτας γεννάει κόσμους ολόκληρους και η αγάπη τους συγκρατεί. Ο φίλος μας γνώριζε μόνο την αγάπη.

Αυτή τη στιγμή που σας γράφω χιλιάδες άνθρωποι πεθαίνουν από αγάπη και άλλοι τόσοι πεθαίνουν από μίσος. Εμείς είμαστε αυτοί που θα επιλέξουμε σε τι κάθε φορά θα πιστέψουμε. Έχουν βρεθεί χιλιάδες αναθήματα στα ιερομαντεία, όπως και στις εκκλησίες ως προσφορά αγάπης στο συνάνθρωπο και δεν αναφέρομαι αυτή τη στιγμή στην εκμετάλλευση της πίστης από το κάθε είδους ιερατείο, αλλά στην κινητήριο δύναμη που είναι η αγάπη. Εμείς είμαστε αυτοί που θα επιλέξουμε σε τι κάθε φορά θα πιστέψουμε. Ένας κατά συρροή εγκληματίας σκοτώθηκε από τα πυρά αστυνομικών, γιατί πίστεψε στο μίσος.

Δεν είμαι ιερέας ή δικαστής, δεν δικάζω κανέναν, σας μιλάω για την αγάπη. Μία μάνα βρέθηκε κάτω από τα χαλάσματα ενός βομβαρδισμένου σπιτιού στη Συρία κρατώντας από το χέρι τη μικρή κόρη της, μπορούσε η ίδια να φύγει, επέλεξε να μείνει από αγάπη. Οι νοσηλευτές συνεχίζουν να διακινδυνεύουν τη ζωή τους για μας κι ας μη θεωρείτε το επάγγελμά τους από τους πολιτικούς στρούκτορες επικίνδυνο και ανθυγιεινό. Η ίδια η ζωή για να υπάρξει απαιτεί την αγάπη. Ένα παιδί με ελαφρά νοητική υστέρηση αποφάσισε να πάει στο ειδικό σχολείο γιατί κάθε φορά που το κορόιδευαν έβλεπε τη μαμά του να στενοχωριέται. Η διαφορετικότητα μισεύει, ξενιτεύεται, συρρικνώνεται,  η αγάπη ενώνει, απλώνεται όπως το φως στο σκοτάδι.

Καλή δύναμη στον 24χρονο και τους δικούς του.

Η ζωή για να υπάρξει απαιτεί την αγάπη.

Πηγή

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *